۷۵

پر از حسهايه بدم.
فردا صبح امتحان مباني رياضي دارم.هنوز نتونستم كامل بخونم.يه قسمته كمش مونده مخم نميكشه.انگار همه اونايي هم كه خونده بودم يادم رفته.
امروز نرفتم دانشگاه تا خير سرم بشينم درس بخونم.وس وسه شدم با مامان اينا رفتم بيرون.يه عالمه وسيله برا جهازم خريديم.
امشب همش منفي بافي ميكنم.درباره همه چيز.(صاف همين امشب)
درباره اينكه من اخر كم ميارمو درسمو رها ميكنم.برامون خونه نميخرن و مجبوريم خودمون يه كوچولوشو اجاره كنيم.به اينكه كابينت هايه اشپزخونم به وسايلم نخوره.
به اينكه پيشه بقيه دخترهايه فاميل كم بيارم.
به اينكه هنوز نرفتم امتحان رانندگي بدم هرچي بلد بودم يادم رفت.
به اينكه اين اخلاق گند من قدر اين عشقو ندونه و نابودش كنه.
به اينكه علي كم كم از غر زدنهام خسته بشه.و از كوره در بره.به اينكه از چمش بيوفتم.
به اينكه خر شم و  از ازدواجم پشيمون بشم.
به اينكه يه روزي بياد كه بگم موقعيت هايه بهترم داشتما.
به اينكه بگم جوونيم هدر رفت.سوختم.
به اينكه يه روزي بياد كه علي ديگه دوستم نداشته باشه.
به اينكه مباني رياضيمو بيوفتم.
.
.
.

هذيون زياد گفتم اما تب ندارم.فقط خستم و دلم برا علي جونم تنگ شده.

اینم از جواب خواجه حافظ شیراز.